Dokkao's room

 

 

สวัสดีค่ะ หายไปนานเลยเนอะๆ (แหะๆ)

 

 

 

 

เอนทรี่นี้ไม่ได้มีสาระอะไรมากมาย ไม่ได้เจาะจงใคร บางทีก็เป็นแค่บันทึกของเรานั่นแหละค่ะ ไม่ใช่สิ่งที่ไม่อยากให้คนอื่นรู้ เพราะฉะนั้นอยากอ่านอ่านได้ ถ้าหากอัพออนไลน์ในที่สาธารณะร้อยทั้งร้อยต้องแปลว่าอยากให้ใครซักคนรู้เรื่องอยู่แล้ว แต่ถ้าไม่อยากอ่านเรื่องของเราก็แค่ปิดไป เท่านั้นล่ะค่ะ

 

 

 

 

ช่วงนี้ได้พบเจออะไรหลายๆอย่างมากขึ้นเลยล่ะ ได้คิดอะไรมากขึ้น ได้มีโอกาสทำอะไรมากขึ้น เหนือสิ่งอื่นใดได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น

 

 

 

เราว่าการได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองนานๆหรือว่านั่งคุยกับใครสบายๆแบบไม่ต้องพะวงหน้าพะวงหลังอะไรเนี่ยมันก็ดีเหมือนกันนะคะ อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าแต่ก่อนเราเป็นไงตอนนี้เราเป็นไงเปลี่ยนไปรึยัง อนาคตจะเป็นยังไงต่อไป โหย เรียกได้ว่าหัวสมองคิดเรื่องนู้นเรื่องนี้ไม่ค่อยว่างเลยล่ะ

 

 

 

 

ตอนนี้ก็ได้ตัีดสินใจเรื่องอนาคตของตัวเองอย่างยิ่งใหญ่ไปแล้ว (แต่ไอเรื่องที่ว่าจะได้ไหมนั่นมันอีกเรื่องน่ะนะ...) เลยต้องพยายามขึ้นเป็น 2 เท่า...ไม่ก็ 4-5 เท่าเลยล่ะจากแต่ก่อน เพราะตัวเราเองรู้ตัวว่าเป็นคนขี้เกียจ ทำอะไรไม่ค่อยไปไหนเอาแ่ค่เท่าที่คิดว่าพอใจเท่านั้น ตอนนี้เลยอยากหัวเราะตัวเองซะมัด ทำตัวเองทั้งน้านนนน

 

 

07.04.11 เลขที่วันนี้ไม่ได้เป็นวันที่สำคัญอะไรเลย เป็นแค่ตัวเลขที่ับังเอิญขึ้นมาข้างหน้าจอตอนที่เรากำลังจะอัพบล๊อคบอกว่าวันนี้เป็นวันอะไรก็แค่นั้นเอง

 

 

 

 

แต่ตั้งแต่ 07.04.11 เป็นต้นไปเนี่ยแหละที่เราจะพยายามทำให้มากขึ้น มากขึ้น มากขึ้น ตัดสินใจไปแล้วว่าจะต้องทำมัน 'ให้ได้'

 

 

 

 

การจะตัดสินใจทำอะไรลงไปเนี่ยมันไม่ใช่เรื่องยากนะ แต่การจะทำมันให้สำเร็จต่างหากที่เป็นเรื่องยิ่งใหญ่ เพราะฉะนั้นแค่เพียงมีใครซักคนที่รู้เรื่องของเราในสิ่งที่เราจะทำและบอกกับเราว่า 'พยายามเข้านะ!' มันก็เพียงพอแล้วล่ะ ฟังดูเอาแต่ใจ แต่คำนี้น่ะ...มันมีผลต่อจิตใจของคนอย่างเรามากกว่าคนอื่นๆเยอะเลยล่ะ

 

 

 

 

จนถึงตอนนี้ เราก็ยังพยายามใน 'เรื่องบ้าๆ' อยู่ เรื่องที่ไม่มีทางหวนกลับคืนไปเหมือนวันเก่าได้อีกต่อไปแล้ว เรื่องที่ว่าตัวเราเองไม่ใช่คนสำคัญของใครบางคนอีกต่อไปแล้ว หรือบางทีอาจจะไม่เคยใช่เลย ความคิดนี้ไม่ใช่ความคิดตัดพ้อต่อว่า แต่บางทีบอกกันตรงๆก็ดีนะ ฉันจะได้ไม่ต้องพยายามกับเธออีก ใส่ใจกับเธออีก ที่สำัคัญ...เจ็บปวดกับเธออีก

 

 

 

 

ฟังดูเหมือนเธอเป็นตัวร้ายเลย แต่ที่จริงน่ะอาจจะเป็นฉันมากกว่า ฮะฮะ

 

 

 

 

เรื่องคอสเนี่ย (*ควร*)จะเพลาๆลงได้แล้วล่ะมั้ง จริงๆมันเป็นสิ่งที่เราไว้คลายเครียดน่ะ จริงจังกับมันบ้างอะไรบ้าง ถึงเวลาพอตัดมันจริงไม่รู้ทำได้ไหม แต่ยังไงก็ต้องทำให้ได้ล่ะน่า...นะ?

 

 

 

 

ขอบคุณ...ตัวฉันเองที่ทนอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้

ขอบคุณ...ทุกคนที่ทำให้เรารู้ว่าควรทำอะไรและไม่ควรทำอะไร

ขอบคุณเพื่อนๆ...คนที่คอยให้กำลังใจและอยู่ด้วยถึงแม้จะไม่ตลอด แต่แค่ความรู้สึกของเธอน่ะฉันรับรู้ได้แล้วล่ะ

 

 

ขอบคุณ...

 

 

ขอบคุณ...

 

 

ขอบคุณ...

 

 

 

ทุกคนที่คอยติดตามตัวเรามาตลอดจนถึงทุกวันนี้

 

 

 

 

 

(เขียนเหมือนจะปิดบล๊อค 555+ ไม่ใช่น้า แต่ก็คล้ายๆเพราะหายไปนานน๊านจะโผล่มา)